Gönderilme Tarihi: 12 Nisan 2008 Cumartesi
Ön koltuktaydım… Arkada ise ihanetin meleği pusu kurmuş, sarıldığı
kollarda pençelerini saklıyordu. Ağlıyordu, ama kendine değil.
Ağlıyordu ama ağlamak istediğine değil. Onun göğsüne yaslanmanın
bahanesiydi kıstığı gözleri. Bense yırtıp attığım bu kareden sonra
sarıldım montuma. Yaslanıp arkama, virajlarda kıvrılan uçurumları
hayal ettim zifiri karanlıkta. Bir sigara yaktım..Arkama bakmak
istemeden ve kandırarak bilincimi, en çok o anda nefret ettim
aynalardan. Bir otomobilde 4 kişiydik. Ben,
